Bir ‘Ucaktan gün batimi’ hikayesi…

ucaktangunbatimii

Bazı insanlar çektikleri fotoğrafların altında duygusal anlamda sayfalarca yazabilir. Fotoğrafın üstlerinde bıraktığı etkiden söz edebilirler. Ben duygusal anlamda birşeyler yazabilen biri değilim. Beni daha çok fotoğrafın asıl hikayesi ilgilendiriyor. Asıl hikaye derken çekim öncesinde ve  çekim anı neler oldu ve çekim sonrası bende ne izler bıraktıdır.

Bu fotoğraf 2010 yanlış hatırlamıyorsam 2010 yılında Batman- Istanbul dönüşünde çekildi. Uçak akşam üstü saat 16 sıralarında havalandı. Akşam üstü olduğu ve uçuş sırasında güneşim batabileceği aklıma bile gelmemişti. Uçak yükselerek bulutları aştıktan bir süre sonra ufuk pembeleşmeye başladı ve giderek kızarıklık artarak bulurların üzerine de etki etmeye başladı.

Beni saran heyecanı tarif edemem. Fakat uçağın sizin de hatırlayacağınız üzere o küçük penceresinden fotoğrafı nasıl çekeceğim derdine düştüm. Bir de kızıllık daha ileride bir yerlerde artıyordu. Çünkü güneş o taraftaydı. Güneş olmassa fotoğraf  hiç bir işe yaramazdı. Bir yandan deli gibi heyecanla ne olacak acaba diye beklerken, bir yandan da o nefis manzarayı seyrediyordum.

O küçücük camdan güneşin bir kısmını gördüğümde hem çok sevinmiş  hem de üzülmüştüm. Pencerenin açısı güneşi altın noktaya almama izin verecek gibi değildi. Sonra ‘şans bu ya!” uçağımız Istanbul’a yaklaştığı zaman dönmeye başladı. Öyle ki birden güneş tam istediğim noktaya gelmişti. Sevinçten çığlık atabilirdim o an. Makineyi ayarlayıp denklanşöre bastım durdum. Her türlü çektim güneş sağda, güneş solda, güneş ortada. Böyle bir fırsat insanın önüne kırk yılda bir geçer diye çektim durdum.

Aşağı inmeye başladığımızda bir sürü fotoğraf çekmiş ve ”o anı” kaçırmamış olmanın verdiği bir mutluluk ve fazla heyecanın yaşattığı bir yorgunluk, bitip tükenmişlik vardı üzerimde. Öyle mutlu olmuştum ki uçağın pilotunun sanki beni duymuş gibi uçağa manevra yaptırdığını bile düşünmüştüm. İndiğimizde adamı dışarı çağırıp, boynuna sarılıp öpmeyi bile düşünmüştüm.

İşte bu fotoğrafın okuduğunuz hikayesi benim için unutulmaz. İşte fotoğraf çekmek insana böyle hazlar yaşatıyor. İşte bunun için fotoraf çekmek benim için yapılacak en güzel şey.

Saygılarımla,

Ayşe Gül Ayanoğlu

No comments yet.

Leave a reply